Καλλιτέχνες → ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Πληροφορίες
Ιδιότητα: Λύρα, Στιχουργός, Συνθέτης, ΤραγούδιΚαταγωγή: Γιαννακοχώρι Ημαθίας
Ημ/νία γέννησης: 10/11/1957
Ημ/νία θανάτου: 17/09/2003
Πόλη διαμονής: Θεσσαλονίκη
Χώρα διαμονής: Ελλάδα
Μουσικό ποντιακό αρχείο: https://bit.ly/PavlidisTheodoros
Playlist Radio Trapezounta: https://bit.ly/TheodorosPavlidisYT
Βιογραφικό
«Σήμερα 17 Σεπτεμβρίου 2003 στις 0:25, στο 17ο χλμ. Σερρών Θεσσαλονίκης, το επιβατικό Ι.Χ. μ’ αριθμό κυκλοφορίας ΝΖΗ 9615 εκτράπηκε της πορείας του και προσέκρουσε σε περίφραξη εργοστασίου, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του οδηγού του Θεόδωρου Παυλίδη, του Λεωνίδα, κατοίκου εν ζωή Θεσσαλονίκης».
Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός και έκαψε την καρδιά του όπου γης ποντιακού ελληνισμού. Ο τραγουδιστής του καημού, της αγάπης, της εθνικής μνήμης, το «ελεύθερο Ακριτοπαίδ των Αμαζόνων γέννα», ένας από τους πιο γνωστούς κι εκφραστικούς τραγουδιστές του Ποντιακού Ελληνισμού άφησε σαν πουλάκι την πνοή του την Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου και αποδήμησε μακριά, χωρίς να προειδοποιήσει κανέναν, όπως και θα έκανε το κάθε «νυχτοπούλ»...
Ο Θεόδωρος Παυλίδης του Λεωνίδα και της Χρυσούλας γεννήθηκε στο Γιαννακοχώρι της Νάουσας στις 10 Νοεμβρίου 1957 και ήταν ο πρωτότοκος της οικογένειας, υπάρχουν και δύο μικρότερα αδέλφια, ο Βασίλης και ο Λάμπης. Μετά από ένα χρόνο η οικογένεια μετοίκησε στην πόλη της Νάουσας και το 1959 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Αρσένι της Σκύδρας, απ’ όπου καταγόταν η μητέρα του.
Ο παππούς του Θόδωρος, που έφερε και τ΄όνομά του, Τσιλογλανίδης, (αυτό ήταν το επώνυμο τους, αλλά κατά απαίτηση της γιαγιάς του Όλγας μετά την εκτέλεση του παππού του η οικογένεια μετονομάστηκε Παυλίδη), ήταν αντάρτης κατά τη Γερμανική κατοχή στο όρος Βέρμιο, γνωστός ως Καπετάν Σπίθας Αυγερινός- Αστραπή κι επειδή ήταν γρήγορος και Φτεροπόδαρος. Από αυτόν κληρονόμησε ο Θόδωρος την παλικαριά του και την ανδροπρέπεια, ενώ από τον άλλο τον παππού, της μητέρας του τον πατέρα, την καλλιφωνία, μιας και ήταν ο ιεροψάλτης του χωριού κι ο Θόδωρος από μικρός σκαρφάλωνε στο αναλόγιο και αφηνόταν στους παλμούς της μεγαλοπρεπούς Βυζαντινής μουσικής. Ως παιδί και μάλιστα πρωτότοκος της οικογένειας ήταν ιδιαίτερα προστατευτικός και στοργικός με τ’ αδέλφια του. Από μικρός είχε κλήση προς την μουσική και παράλληλα με το σχολείο, όντας μαθητής στο Δημοτικό, μάθαινε Βυζαντινή μουσική στην Εκκλησιαστική Σχολή Εδέσσης.
Από εκείνη την ηλικία όμως έδειξε την προτίμησή του στο ποντιακό τραγούδι. Η δασκάλα πάντοτε του ζήτησε να ερμηνεύσει ένα παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι και κατόπιν ακολουθούσαν οι συμμαθητές του. Τόση ήταν η αγάπη του για το ποντιακό τραγούδι που ανελλιπώς παρακολουθούσε μαζί με τ’ αδέλφια του τις, τότε, ραδιοφωνικές εκπομπές «Ποντιακοί Αντίλαλοι» και την εκπομπή του Στάθη Ευσταθιάδη. Μάλιστα ζήτησε από τον πατέρα του να του αγοράσει μια λύρα κι από μόνος του σιγά σιγά με πολύ υπομονή μάθαινε. Το τραγούδι, όμως, το είχε από τότε στην καρδιά του. Κάποια Χριστούγεννα, θυμάται ο αδελφός του Λάμπης «ο πατέρας μας έφερε δώρο ένα κασετόφωνο της εποχής κι ο Θόδωρος συνεχώς τραγουδούσε παραδοσιακά τραγούδια, ηχογραφώντας τη φωνή του, ώσπου να τα ερμηνεύσει άψογα». Από τότε ήθελε ότι ερμηνεύει να το αποδίδει τέλεια. Το βάπτισμα, όμως, του τραγουδιστή το πήρε στο πλευρό του συγχωριανού του Χρήστου Καρυπίδη. Υπομονετικά καθόταν δίπλα του, μετά το σχολείο ώρες ατελείωτες και τραγουδούσε. Έτσι όταν ήταν έτοιμος συνόδευε τον Χρ. Καρυπίδη σ’ εκδηλώσεις. Σ’ ένα πανηγύρι στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης έτυχε να τον ακούσει ο γνωστός τότε λυράρης και τραγουδιστής Νίκος Ιωαννίδης, μια συνάντηση καθοριστική για την καριέρα του Θόδωρου.
Αφού τελείωσε το Δημοτικό στο Αρσένι, πήγε ένα χρόνο στο Γυμνάσιο στη Σκύδρα κι αμέσως συνέχισε τις σπουδές του ως οικοτρόφος στην Τεχνική Σχολή του Ο.Α.Ε.Δ. στη Θεσσαλονίκη, στον τομέα των συγκολλητών, ενώ παράλληλα δούλευε στο Ο.Σ.Ε. Όντας σπουδαστής παράλληλα τραγουδούσε κρυφά από τους δικούς του, σ’ επαγγελματικό επίπεδο γεγονός που το πιστοποιεί η ύπαρξη του πρώτου του δίσκου σε ηλικία 16 ετών με τον λυράρη Αρχιμήδη Γεωργιάδη με τίτλο «Ο Πόντος Περιμένει» (στην εταιρεία ΠΑΝΙΒΑΡ) και παράλληλα τραγουδούσε και για λίγο διάστημα στην Αθήνα. Κατόπιν συνέχιζε να εμφανίζεται σε ποντιακά κέντρα της επαρχίας, όπως στο «Πασακιόσκι» και στο «Κορτσόπον» στη Βέροια κι αργότερα στο κέντρο «Σεβνταλής» στο Ριζό Σκύδρας. Το 1976 ο Νίκος Ιωαννίδης έψαχνε για συνεργάτη τραγουδιστή στο γνωστό κέντρο διασκέδασης της εποχής «Κομπαρσίτα». Στο μυαλό του ήρθε αμέσως το νεαρό αγόρι από το Αρσένι με την χαρακτηριστική φωνή. Πήγε στο χωριό, τον αναζήτησε, και, μάλιστα, λέει «ο Θόδωρος με την οικογένειά του μαζεύουν ροδάκινα», του έκανε την πρόταση να συνεργαστούν. Έτσι ο Θόδωρος από τα μαγαζιά της επαρχίας κατέβαινε, ως επαγγελματίας τραγουδιστής στη Θεσσαλονίκη και μάλιστα στο πλευρό ενός πολύ γνωστού λυράρη. Το όνειρο άρχιζε να γίνεται πραγματικότητα. Τραγούδησε στην «Κομπαρσίτα» και σύντομα στο κέντρο «Ακροπόλ» στο Δερβένι, όπου γνωρίστηκε με τον Παυλάκη τον Δραμινό, γνωριμία που αποτέλεσε την αρχή μιας πολύ επιτυχημένης και μακρόχρονης συνεργασίας, με καρπούς τους δίσκους «Τα Σεβδαλιδικα» Νο1 και Νο2, όπου άρχισε και η συνεργασία του με την δισκογραφική εταιρία VASIPAP. Το 1982 παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του Αναστασία Παυλίδου και απέκτησαν δύο γιους τον Λεωνίδα και τον Στάθη. Συνεργάστηκε με τους κορυφαίους της εποχής Σοφία Παπαδοπούλου, Παναγιώτη Ασλανίδη και αργότερα με τον Ανέστη Μωυσή, τον Γιάννη Τσανάκαλη, τον Κώστα Σιώπη. Από τον 1992 μέχρι το 1995 συνεργάστηκε με τον μουσικό Μπάμπη Κεμανετζίδη, από το 1993 μέχρι το 2002 με τον λυράρη Στέλιο Χαλκίδη, ενώ από τις 3 Οκτωβρίου 2003 θα εμφανιζόταν στο κέντρο ΜΙΘΡΙΟ με τον Φάνη Κουρουκλίδη (ο οποίος ήταν και ο πρώτος από τους συνεργάτες του που ειδοποιήθηκε αμέσως μετά το τραγικό ατύχημα). Καθοριστική, όμως, στην καριέρα του υπήρξε το 1990 η γνωριμία και κατόπιν μακρόχρονη συνεργασία με τον στιχουργό Νάκο Ευσταθιάδη. Γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της βιντεοταινίας «Σεβνταλήδες» κι από τότε οι στίχοι του Ν. Ευσταθιάδη πήραν σάρκα και οστά από την ερμηνεία του Θόδωρου Παυλίδη και το εσώψυχο του Θόδωρου Παυλίδη εξωτερικευόταν ερμηνεύοντας τους στίχους του Νάκου Ευσταθιάδη. Ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια ήταν το «Νυχτοπούλ», γιατί αγαπούσε το ελεύθερο πέταγμα των πουλιών και ιδιαίτερα αυτής της νύχτας, που υποχρέωση τους είναι να την παρηγορούν με το κελάηδημά τους. Τελευταία τους συνεργασία ήταν η μουσικοθεατρική παράσταση «Έναν καιρόν κι έναν ζαμάν», που ανέβηκε από τους συλλόγους Ποντίων Νεαπόλεως και Ποντιακή Εστία το 2000. Ο ξαφνικός θάνατος του άφησε εν τω μέσω συνεργασία που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί δισκογραφικά.
Ο Θόδωρος Παυλίδης υπήρξε ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, ιδιαίτερα ευαίσθητος, προσηνής, καθόλου φιλάργυρος («Δεν αγαπούσε καθόλου το χρήμα» λέει ο Μπ. Κεμανετζίδης) και πολύ φιλάνθρωπος. Ο Νάκος Ευσταθιάδης θυμάται ένα περιστατικό που καταδεικνύει την αφανή, στους πολλούς, φιλάνθρωπο πλευρά του αείμνηστου καλλιτέχνη: «Πριν οκτώ μήνες με πλησίασε στην Τέρπυλλο του Κιλκίς ένας άνθρωπος που τον έβλεπα για πρώτη φορά. Αναγνώρισε ποιος ήμουν και μου είπε πως πριν από δύο χρόνια εξαιτίας ενός πολύ σοβαρού ατυχήματος είχε καταστραφεί οικονομικά. Ο Θόδωρος που είχε ακούσει την ιστορία του, τον πλησίασε και του έδωσε μέσα σ’ ένα φάκελο ένα χρηματικό ποσό. Αυτόν τον άνθρωπο τον είδα την ημέρα της κηδείας του να κλαίει απαρηγόρητος.»
Τα δύο τελευταία χρόνια εμφανιζόταν στο κέντρο «Λεμόνα» στην Αθήνα μαζί με τον Ανέστη Μωυσή, ενώ η τελευταία του δημόσια εμφάνιση ήταν στα «Χρυσανθοπούλεια» τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου. Δύο μέρες αργότερα το νυχτοπούλ του Πόντου πέταξε ατρόμητο κι ελεύθερο, σαν γόνος αντάρτη που ήταν, για την άλλη διάσταση. Η κηδεία του έγινε στην ιδιαίτερη του πατρίδα, στο Αρσένι, όπου η πατρώα γη άνοιξε τη μαύρη αγκαλιά της για να υποδεχτεί το γλυκόλαλο αηδόνι της.
Στην τελευταία του κατοικία τον συνόδεψαν όλοι οι Πόντιοι τραγουδιστές και λυράρηδες, που ερμηνεύοντας, ως κατευόδιο, τα τραγούδια του αείμνηστου «Παιδιού του Πόντου» έδιναν κουράγιο στους γονείς, στ’ αδέλφια του, στη σύζυγο, στα τέκνα του και σ’ όλους που τον τίμησαν για τελευταία φορά, αλλά συνάμα και υπόσχεση ότι ο Θόδωρος Παυλίδης έχει περάσει στο Πάνθεον των αθανάτων και ποτέ δεν θα ξεχαστεί.
Το όνομά του έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στη σύγχρονη ποντιακή ιστορία.
Ρεπορτάζ Θωμαΐς Κιζιρίδου, εφημερίδα ΠΟΝΤΟΣ τεύχος 15 Οκτωβρίου 2003. Ευχαριστούμε τον κ. Φωκίωνα Φουντουκίδη της εφημερίδας ΠΟΝΤΟΣ για την παραχώρηση του άρθρου.
“Today, September 17, 2003 at 00:25, at the 17th kilometer of the Serres–Thessaloniki highway, the passenger vehicle with license plate NZH 9615 veered off course and crashed into a factory fence, resulting in the fatal injury of its driver, Theodoros Pavlidis, son of Leonidas, resident of Thessaloniki during his lifetime.”
The news fell like a lightning bolt and scorched the heart of Pontic Hellenism everywhere in the world.
The singer of sorrow, of love, of national memory—the “free Akritopaid born of the Amazons,” one of the most famous and expressive singers of Pontic Hellenism—breathed his last like a little bird on Wednesday, September 17, leaving suddenly without warning anyone, just as any “night bird” would…
Theodoros Pavlidis, son of Leonidas and Chryssoula, was born in Giannakohori of Naousa on November 10, 1957 and was the firstborn of the family. Two younger brothers followed, Vasilis and Lambis. A year later the family moved to the city of Naousa, and in 1959 they settled permanently in Arsení of Skydra, where his mother came from.
His grandfather, also named Theodoros—Tsiloglanidis (that was their surname, but at the insistence of his grandmother Olga, after the execution of his grandfather, the family changed its name to Pavlidis)—was a resistance fighter against the Germans on Mount Vermio. He was known as Captain Spithas Avgérinos–Astrapí because he was swift and light-footed. From him, Theodoros inherited his bravery and manliness. From his other grandfather, his mother’s father, he inherited his beautiful voice, as he was the village chanter. As a child, Theodoros would climb up to the psalter stand and lose himself in the rhythms of majestic Byzantine music. As the eldest child of the family, he was especially protective and affectionate toward his siblings.
From a young age he had an inclination toward music and, while still in elementary school, studied Byzantine music at the Ecclesiastical School of Edessa.
From that age, however, he also showed his preference for Pontic song. His teacher would always ask him to perform a traditional Pontic song, and then his classmates would follow. His love for Pontic music was so strong that he and his brothers would unfailingly listen to the radio programs “Pontic Echoes” and the program of Stathis Efstathiadis. He even asked his father to buy him a lyra, and with patience he slowly taught himself to play it. But singing had already taken root in his heart. One Christmas, his brother Lambis recalls, “our father brought us a cassette recorder as a gift, and Theodoros constantly sang traditional songs, recording his voice until he could perform them perfectly.”
From then on, whatever he sang, he wanted to render it flawlessly. His first “baptism” as a singer came at the side of his fellow villager Christos Karypidis. Patiently he sat beside him after school, singing for endless hours. When he was ready, he accompanied Karypidis at various events.
At a festival in Kordelio, Thessaloniki, the well-known lyra player and singer Nikos Ioannidis happened to hear him—an encounter that proved decisive for Theodoros’ career.
After finishing elementary school in Arsení, he attended one year of middle school in Skydra, and then continued his studies as a boarding student at the Technical School of OAED in Thessaloniki, training as a welder, while also working at the Hellenic Railways (OSE).
While a student, he secretly sang professionally without his family knowing. Proof of this is his first record at age 16, with lyra player Archimedes Georgiadis, titled “Pontus Is Waiting” (released by PANIVAR). He also sang for a brief period in Athens.
He later performed at Pontian venues in the provinces, such as “Pasakioski” and “Kortsofon” in Veria, and later at “Sevdalis” in Rizo, Skydra.
In 1976, Nikos Ioannidis was searching for a singer to collaborate with at the well-known entertainment center “Komparsita.” He immediately thought of the young boy from Arsení with the distinctive voice. He went to the village to find him and, as he later said, “Theodoros and his family were out picking peaches.” He offered him a collaboration.
Thus, Theodoros left the small provincial venues and moved to Thessaloniki as a professional singer, at the side of a very famous lyra player. His dream was starting to come true.
He sang at “Komparsita,” and soon after at “Akropol” in Derveni, where he met Pavlakis the Draminios—a meeting that began a very successful long-term collaboration, producing the albums “Ta Sevdalidika” Vol. 1 and 2, and his partnership with the record label VASIPAP.
In 1982 he married the love of his life, Anastasia Pavlidou, and they had two sons, Leonidas and Stathis.
He collaborated with major artists of the time—Sofia Papadopoulou, Panagiotis Aslanidis, and later Anestis Moisis, Giannis Tsanakalis, and Kostas Siopis. From 1992 to 1995 he worked with musician Babis Kemanezidis, from 1993 to 2002 with lyra player Stelios Chalkidis, and beginning October 3, 2003 he was to appear at the venue MITHRIO with Fanis Kourouklidis (the first collaborator to be notified after the tragic accident).
A pivotal moment in his career was in 1990 when he met lyricist Nakos Efstathiadis, which led to a long collaboration. They met during the filming of the video production “Sevdalides.” From then on, Efstathiadis’ lyrics were brought to life through Theodoros’ interpretation, and Theodoros’ innermost soul was expressed through the poet’s words. One of his favorite songs was “Nychtopoul,” because he loved the free flight of birds, especially those of the night, whose duty is to soothe the darkness with their song.
Their final collaboration was the musical-theatrical performance “Once Upon a Time” staged in 2000 by the Pontian associations of Neapolis and Pontian Estia. His sudden death left unfinished a discographic project they had begun.
Theodoros Pavlidis was a person of modest demeanor—exceptionally sensitive, approachable, not at all greedy (“He didn’t love money at all,” says B. Kemanetzidis), and very philanthropic.
Nakos Efstathiadis recalls an incident that reveals the hidden charitable side of the late artist:
“Eight months ago in Terpyllos of Kilkis, a man approached me—someone I had never seen before. He recognized who I was and told me that two years earlier he had been financially ruined after a very serious accident. Theodoros had heard his story, approached him, and gave him an envelope with a sum of money. I saw that man at the funeral, crying inconsolably.”
For the last two years, he had been performing at the venue “Lemona” in Athens with Anestis Moisis, and his final public appearance was at the “Chrysanthopouleia” on Monday, September 15. Two days later, the “night bird of Pontus” flew fearless and free—just as the descendant of a rebel would—to another realm.
His funeral took place in his native Arsení, where the ancestral earth opened its dark embrace to receive its sweet-voiced nightingale.
All the Pontic singers and lyra players accompanied him to his final resting place, singing his songs as a farewell to the beloved “Child of Pontus.” With their voices they offered courage to his parents, siblings, wife, children, and all who honored him one last time—and also a promise that Theodoros Pavlidis has entered the Pantheon of the immortals and will never be forgotten.
His name has been written in golden letters in modern Pontic history.
Report by Thomais Kiziridou, PONTOS newspaper, Issue 15, October 2003.
Thanks to Mr. Fokion Foundoukidis of PONTOS newspaper for providing the article.
Δισκογραφίες - Ηχογραφήσεις
ΑΝΟΙΞΗ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝ' (2025)
ΑΣ' Τ' ΕΧΠΑΣΤΕΣ ΚΙ ΕΦΥΕΣ (2025)
Karasavvas Live (2023)
ΤΣΙΦΤΕΛΙΔΗΣ LIVE ΠΟΝΤΙΑΚΑ 2023 (2023)
Μ' ΕΡΧΟΥΣΑΝ ΤΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ (2019)
ΛΑΖΟΣ & ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΣΑΛΟΝΙΚΙΔΗΣ LIVE (2014)
ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ - LIVE (2010)
ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΩΘΥΜΙΑΣ (2008)
Ο ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΝ (2007)
Glass Palace Live (2007)
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ LIVE - ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ (2007)
ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΑΜΕΝΙΔΗ (2006)
ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΓΛΕΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΚΡΙΤΑΣ ΠΑΛΛΑΣ 2007 (2006)
ΠΑΤΡΙΔΕΣ (2006)
ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ - LIVE (2006)
ΑΥΛΑΙΑ LIVE (2005)
ΕΤΟΝ' ΕΝΑΝ ΝΥΧΤΟΠΟΥΛ' - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ ΠΑΥΛΙΔΗ (2004)
ΟΛΙΑ ΕΠΑΙΡΑΝ ΑΨΙΜΟΝ (2003)
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ - 100% ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ (2003)
ΚΙΛΚΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑΝ ΕΧΩ ΣΕ (2003)
ΔΥΟ ΛΑΛΙΑΣ (2003)
ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΛΚΙΔΗΣ (2002)
ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ (2002)
ΣΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗΝ (2001)
Η ΜΑΝΑ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΝΑΚΑΛΗ (2001)
ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (2001)
ΑΚΡΙΤΑΣ PALACE 2000 (2000)
ΑΚΡΙΤΟΠΑΙΔ' (2000)
ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ ΝΑΚΟ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗ (2000)
ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΟΥΞΕ ΤΟΥΣ Νο4 (1999)
25 ΧΡΟΝΙΑ ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ - 30 ΧΡΟΝΙΑ VASIPAP (1999)
ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΓΛΕΝΤΟΚΟΠΙ - ΤΑ 19 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΛΕΤΖΕΔΙΚΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ (1995)
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ (1995)
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ (1995)
ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΟΥΞΕ ΤΟΥΣ Νο2 (1995)
ΠΟΝΤΙΑΚΑ - ΤΑ ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΑ - ΧΟΡΕΥΤΙΚΑ Νο1 (1994)
ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΟΥΞΕ ΤΟΥΣ (1994)
ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΟΥΞΕ ΤΟΥΣ Νο3 (1994)
ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΑ Νο3 (1994)
ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΑ Νο2 (1994)
ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟΔΩΡΟ ΠΑΥΛΙΔΗ (1994)
ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΑ Νο5 (1994)
ΘΟΔΩΡΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ (1992)
ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΜΑΡΑΝΤΙΔΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ (1990)
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΝΤΕΟΤΑΙΝΙΑ «Τ´ ΑΔΕΛΦΙΑ» (1989)
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΝΤΕΟΤΑΙΝΙΑ "ΟΙ ΣΕΒΤΑΛΗΔΕΣ" (1989)
ΑΓΑΠΩ Τ' ΟΜΜΑΤΟΠΑ Σ' (1988)
ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ Νο2 (1988)
Η ΣΕΒΤΑ ΜΟΥΝ ΕΧΑΘΕΝ (1986)
ΠΟΝΤΙΑΚΑ Νο7 (1982)
ΤΟ ΝΥΧΤΟΠΟΥΛ' (1990)
ΑΓΑΠΩ ΣΕ ΚΙ ΑΓΑΠΑΣ ΜΕ (1981)
Ο ΠΟΝΤΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ (1976)
Πόντος 52 193 - 52 194 (1978)