Πληροφορίες

Ιδιότητα: Αγγείο, Λύρα, , Στιχουργός, Συνθέτης, Τραγουδι
Καταγωγή: Καπίκιοϊ Τραπεζούντος
Ημ/νία γέννησης: 12/04/1940
Ημ/νία θανάτου: 22/12/2025
Πόλη διαμονής: Μελβούρνη
Χώρα διαμονής: Αυστραλία
Μουσικό ποντιακό αρχείο: https://bit.ly/ParcharidisChristos
Playlist Radio Trapezounta: https://bit.ly/ChristosParharidisYT

Βιογραφικό

Ο Χρήστος Παρχαρίδης του Ευσταθίου και της Ζωής (το γένος Τριανταφυλλίδη) γεννήθηκε το 1940 στο Πρωτοχώρι Κοζάνης (Πορτοράζ). Είναι γόνος της ποντιακής οικογένειας του Ευσταθίου Σιαμίδη (μετέπειτα Παρχαρίδη) από το Καρά-Καπίκιοϊ της περιοχής Ματσούκας Τραπεζούντας.

Από μικρή ακόμη ηλικία εμφάνισε το φυσικό τάλαντο της φωνής του, έχοντας πάντα κοντά του τον επίσης καλλίφωνο πατέρα του, που καμάρωνε για το γιο του. Σε ηλικία 13 χρονών ο αδελφός του Τάσος αγοράζει μια λύρα από τον περίφημο κατασκευαστή Γοργόρ και απαγορεύει στο μικρό Χρίστο να τη χρησιμοποιεί, λόγω του νεαρού της ηλικίας του.  Απαρηγόρητος, όμως, αλλά και μανιώδης, ο Χρήστος προσπαθεί να μάθει κρυφά τα μυστικά της λύρας, όταν απουσιάζει ο "αυστηρός" αδερφός.

Το 1954 η περιβόητη λύρα είναι η "ακίνητη" περιουσία του Χρήστου. Αρχίζει να παίζει δειλά-δειλά σε μικρές παρέες η γάμους νιώθοντας τη χαρά της δημιουργίας.

Το 1957 εγγράφεται ως σπουδαστής στην τεχνική σχολή "Δανάτσα" στην Κοζάνη, όπου και διαμένει. Λύρα και Χρήστος κάθε Σαββατοκύριακο επιστρέφουν στο χωριό και παίζουν σε παρέες. Την ίδια χρονική περίοδο συμμετέχει με πολύ μεράκι στις ραδιοφωνικές εκπομπές του κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού της Κοζάνης, όπου τον συνοδεύει με τη λύρα ο μεγαλύτερος σε ηλικία συγχωριανός του Δημήτρης Κυριακίδης.

Το 1961, μετά από πρόσκληση του αδελφού του, μεταναστεύει στη μακρινή Αυστραλία, έχοντας πάντα μαζί του την αγαπημένη του λύρα. Η ξενιτιά τον πληγώνει πολύ. Σύντομα, όμως, συσπειρώνονται οι λιγοστοί τότε Πόντιοι και δημιουργούν μια μεγάλη, αλλά ζεστή οικογένεια. Ο Χρήστος παίζει και τραγουδά για όλους. Πάντοτε όμως ερασιτεχνικά. Ποτέ δεν θέλησε να εκμεταλλευτεί αυθόρμητες εκδηλώσεις φίλων και να κερδίσει χρήματα. Εξάλλου, πάντα τόνιζε ότι απεχθανόταν τη ζωή της νύχτας του επαγγελματία καλλιτέχνη.

Το διάστημα 1965-1967, που επιστρέφει στην Ελλάδα, διδάσκεται την τέχνη του "αγγείου" από το μοναδικό Κωνσταντίνο Κυριακίδη. Επιστρέφει μ' αυτό στην Αυστραλία και τραγουδά τους προσφυγικούς καημούς. Αργότερα το εγκαταλείπει για καθαρά συναισθηματικούς λόγους.

Παντρεύεται την εκλεκτή της καρδιάς του, Βέτα Δεσποινιάδου, με την οποία φέρνουν στον κόσμο τέσσερα παιδιά, το Στάθη, τα δίδυμα Ζωή και Ευδοξία και τον Λάμπον. Τα δύο αγόρια παίξουν εξίσου καλή λύρα. Ετσι, η οικογένεια Παρχαρίδη ζει , υπηρειτεί και απολαμβάνει την παράδοση.

Μέχρι το 1976 ο Χρήστος παίζει και τραγουδά στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, τελείως ερασιτεχνικά, σε διάφορους τοπικούς συλλόγους, αλλά και σε άλλους που ήρθαν και από την μητέρα Ελλάδα. Πολλές φορές, μάλιστα, προσπαθεί με τη λύρα του και το τραγούδι του να καταπραΰνει τους έντονους πολιτικούς διαξιφισμούς πολλών Ελλήνων στη μακρινή ήπειρο. Το 1976 μαζί με άλλους ιδρύουν την "Ποντιακή Εστία", στην οποία είναι σύμβουλος και στην οποία παίζει και τραγουδά για δύο χρόνια ανιδιοτελώς. Το 1981 ιδρύει το σύλλογο "Ποντιακή Κοινότητα", έχοντας πάντα ως στόχο του τη σύσφιξη των σχέσεων των Ελλήνων - και κυρίως των Ποντίων - της Αυστραλίας. Παραπονείται, όμως, γιατί βλέπει πολλούς να θέλουν να αυτοπροβληθούν, προφασιζόμενοι υποκριτικά τη συνέχιση της παράδοσης.

Το 1992, με τη μεσολάβηση του ανεψιού του Αλέξη Παρχαρίδη, καλεί τους καλλιτέχνες Κώστα Σιαμίδη (λυράρη) και Γιάννη Κουρτίδη (τραγουδιστή) στην Αυστραλία, στα πλαίσια μιας εκδήλωσης της "Ποντιακής Εστίας". Γνωρίζονται καλά και συζητούν για μελλοντική συνεργασία Χ. Παρχαρίδη - Κ. Σιαμίδη. Καρπός της συνεργασίας αυτής είναι η συλλογή και εκτέλεση των τραγουδιών του CD "Αροθυμώ και καίουμαι".

Η ερμηνεία των τραγουδιών αυτών καταδεικνύει τόσο το μεγάλο ταλέντο του καταξιωμένου λυράρη Κώστα Σιαμίδη , όσο και την ερμηνευτική δεινότητα της φωνής του Χρήστου Παρχαρίδη, που αποδίδει εκπληκτικά όλα τα ποντιακά τραγούδια,  με κύρια ευαισθησία στα παθιασμένα για τις πατρίδες, αλλά και στα ακριτικά.

Πέρα, όμως, από τις πράγματι σπάνιες φωνητικές του αρετές, ο Χρήστος Παρχαρίδης έχει και κάτι άλλο εξίσου αξιοθαύμαστο. Αντλώντας πάντα από την παράδοση, γράφει στίχους στους οποίους απεικονίζει ανάγλυφα τον Πόντο, την πληγωμένη ψυχή του πρόσφυγα, την εγκατάλειψη, την γενναία ψυχή του Ακρίτα, αλλά και τον έρωτα και την πίκρα της ξενητιάς. Τον λαμπρό αυτόν καλλιτέχνη παρακολουθεί κατά βήμα ο μικρότερος γιος του, ο Λάμπον, για τον οποίο το μέλλον διαγράφεται ευοίωνο. Στη συλλογή "Αροθυμώ και καίουμαι" συμμετέχει παίζοντας δύο τραγούδια.

(Από το ένθετο του CD  "Αροθυμώ και καίουμαι"  Εν Χορδαις 1998. Κείμενα Τάσου Ξενίδη (φιλόλογος))

---

Christos Parharidis, son of Zoe and Efstathios Parharidis, was born in 1940 in Protohori (Portoraz) of Kozani. He is the son of a Pontian family, the one of Efstathios Siamidis (later on Parharidis), having its origin in the area of Matsouka/Trapezounta. 

The natural talent of his voice was obvious since he was very young and his father, who also used to sing, was very proud of his son. 

At the age of 13, his brother Tassos buys a lyra from the famous lyra manufacturer Gorgor, but he forbids his younger brother, Christos, to use it, because of his young age. After that, Christos is disconsolate, but he passionately keeps on learning the secrets of the lyra, when his "strict" brother is absent.

In 1954, the lyra is the "immovable property" of Christos. He starts little by little to play the lyra for small get-togethers or marriages feeling the of being creative. 

In 1957, he starts studying in the technical school of "Danatsa" in Kozani, where he lives. Lyra and Christos together come back to the village every weekend and they play for get-togethers. At the same period of time he sings for the national radio station of Kozani, accompanied by the lyra of Dimitris Kyriakidis, an older boy from the same village. 

In 1961,  his brother addresses him an invitation and he goes to Australia as an emigrant, accompanied by his favorite lyra. The foreign land is very painful for him. soon, around him are gathered the few Pontians that live there they make a large, but warm family. Christos plays his lyra and sings for everybody, but always as an amateur. He never thought to take advantage of the spontaneous festivals of his friends in order to earn some money. Anyway, he always says that he dislikes the life of the night that a professional artist has to live. 

During the period 1965-1967, he comes back to Greece. The master of "aggeion", Konstantinos Kyriakidis, teaches him this instrument. He returns to Australia accompanied by this instrument and he expresses his homesickness in singing. Later on he has to abandon this instrument because of sentimental reasons. 

He gets married to his beloved Veta Despoiniadou, and she gives birth to four children, Stathis, the twins Zoe and Eudoxia, and Lambon. The two boys play lyra as well as their father does. Thus the Parharidis familylives, serves , and enjoys tradition. 

Until 1976, Christos plays lyra and sings in Melbourne, Australia, as an amateur, with different local groups and several that come from Greece. Many times he tries with his lyra and his songs to mollify the intense political conflicts that arise among the Greeks who live there. 

In 1976, in cooperation with others he founds "Pontiaki Estia", where he serves as a consultant, plays the lyra and sings for a period of two years, without money. In 1981, he founds the group "Pontiaki Koinotita", always aiming to the close relationship among Greeks - especially among Pontians - in Australia. However, he has always a complaint, as he can see many people who try to push themselves, putting forward the excuse that they care about the continuation of tradition. 

In 1992, after the intervention of his nephew Alexis Parharidis, he addresses an invitation to the artists Kostas Siamidis (lyra player) and Giannis Kourtidis (singer) and they visit Australia, in the framework of a festival of Pontiaki Estia. They get to know each other and discuss for a future cooperation between Parharidis and Siamidis. The fruit of this cooperation is the selection and the performance of the songs of the CD "Arothymo kai kaioumai". The interpretation of these songs shows the great talent of Kostas Siamidis, as well as the amazing ability of Christos Parharidis in singing. He can sing all the Pontian songs, especially the ones which passionately refer to the "homelands" as well as the ones of the borders. 

Apart from his real talent in singing, Christos Parharidis has another admirable talent: he writes lyrics, describing Pontus, the hurt heart of a refugee, desertion, the brave soul of Akritas, and even more the love and bitterness of living in a foreign land. The steps of this great artist follows his elder son, Lambon, who seems to have a very promising future. In the selection "Arothymo kai kaioumai" he participates playing two songs. 

(English translation by Vasiliki Stathokosta)

Δισκογραφίες - Ηχογραφήσεις

 ΨΥΧΗΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ - ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ ΠΑΝΤΕΜΟΡΦΟΝ (2016)
 ΚΑΛΟΜΑΝΑ (2016)
 ΠΟΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ ΣΤΟ ΑΥΡΙΟ (2023)
 ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΜΕ 13 ΛΥΡ-ΡΙΧΤΕΡ! (2005)
 ΚΩΦΑ ΑΣ ΕΣΑΝ Τ' ΩΤΙΑ Μ' (2005)
 ΣΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑΝ ΧΟΡΕΥΝΕ (2003)
 ΑΡΟΘΥΜΩ ΚΑΙ ΚΑΙΟΥΜΑΙ (1998)
 ΠΟΙΟΝ ΕΝ' Η ΠΑΤΡΙΔΑ Μ' (1998)